Wist je dat je ook burn-out kunt raken terwijl je stapverliefd bent op je werk? Ik ben daar zelf het levende voorbeeld van.
Vaak denken we bij een burn-out aan mensen die elke ochtend met flinke tegenzin hun bed uitrollen omdat ze een vreselijk zware werkomgeving of een toxische bedrijfscultuur hebben. Maar toen ik als Director of Product bij het snelgroeiende GoodHabitz werkte, was ik juist dolblij met mijn baan en mijn fantastische collega’s. Ik dacht dat ik de hele wereld aankon, totdat ik van de ene op de andere dag instortte en mijn bed niet meer uit kon komen. De keiharde realiteit is dat passie en enthousiasme een gevaarlijke blinddoek kunnen zijn, waardoor je volledig opbrandt zonder dat je het zelf in de gaten hebt.
Het voelt als een enorme paradox, maar als je jouw werk geweldig vindt, schuilt er ongemerkt een groot risico in je eigen enthousiasme.
Mijn eigen “motorongeluk”
Toen ik bij GoodHabitz binnenkwam, waren we met zestig man. Anderhalf jaar later waren dat er al vierhonderd. Ik zat in de directie, was eindverantwoordelijk voor het hele leerplatform en maakte deel uit van een productafdeling die in no-time uitgroeide naar tweehonderd mensen. De fun was enorm en de verantwoordelijkheid gigantisch.
Aan de buitenkant leek alles perfect. Ik had een prachtige baan, een mooi salaris en ging elke dag met een grote glimlach aan de slag.
Ik vergelijk een burn-out vaak met een motorongeluk. Als je een keer slecht slaapt, kun je prima op de motor stappen. Maar als je slecht slaapt, een biertje op hebt, het regent, iemand je afsnijdt én je rijdt te hard, dan is het vragen om een ongeluk.
Bij mij kwamen er uiteindelijk te veel dingen tegelijk samen. Corona startte, we moesten verplicht vanuit huis werken en het bedrijf groeide als kool. Tegelijkertijd werd mijn verloofde zwanger van ons eerste kindje en hadden we wat stress in de privésfeer met familie. Ik had het totaal niet aan zien komen, juist omdat ik zoveel energie kreeg van mijn werk.
Totdat het op een dag misging. Ons zoontje was pas vier maanden oud toen ik zomaar instortte. Het bleek de start van een drie jaar durende periode van totale uitputting.
Waar het risico ligt binnen die leuke baan
Een leuke baan is natuurlijk niet de boosdoener. Het is een zegen om werk te hebben waar je blij van wordt. Maar er schuilen wel een paar blinde vlekken in die passie, waardoor je de signalen van je eigen lichaam heel gemakkelijk over het hoofd ziet.
Wanneer je werk saai of stom is, bewaak je jouw grenzen automatisch een stuk beter. Je telt de uren af tot je naar huis mag en klapt om vijf uur je laptop dicht. De scheiding tussen werk en privétijd is glashelder.
Als je hart in je werk ligt, vervagen die grenzen. Hier liggen de subtiele valkuilen waar ik zelf ook ben ingetrapt:
De interne batterij-waarschuwing valt weg: Omdat het werk zo leuk is, maak je tijdens je taken veel adrenaline en cortisol aan. Dit maskeert de vermoeidheid. Je voelt de uitputting pas als het eigenlijk al te laat is.
De neiging om altijd ‘aan’ te staan: Als je ergens enthousiast over bent, neem je het mentaal mee naar huis. Je denkt er in de avond, in het weekend en tijdens je vakantie over na. Hierdoor krijgt je brein niet de kans om écht even helemaal te ontladen.
De lat ongemerkt te hoog leggen: Je wilt het zó goed doen voor je team, je klanten of het succes van het bedrijf, dat je grenzenloos wordt. Je eigen gezondheid komt dan ongemerkt op de laatste plaats te staan.
Ik negeerde de signalen van mijn lichaam, zoals oorsuizen, het klemmen van mijn kaken en slechter slapen. Ik dacht simpelweg: ik vind mijn werk toch leuk? Dus hier kan het niet door komen.
Wat kun je nu doen? Jouw eerste stap naar herstel
Als je dit leest en de herkenning voelt, weet dan allereerst dit: het is niet jouw schuld. Jouw loyaliteit, passie en harde werken zijn prachtige eigenschappen. Je hebt ze alleen zo intensief ingezet dat je lichaam nu aan de noodrem heeft moeten trekken.
Nu je thuis zit, is de verleiding groot om direct te gaan analyseren hoe dit heeft kunnen gebeuren, of hoe je zo snel mogelijk weer terug kunt keren naar die leuke werkplek. Maar dat is precies wat je nu níét moet doen.
Jouw allereerste en belangrijkste stap is acceptatie en totale rust. Die laptop moet dicht. Je hoeft nu even helemaal niets op te lossen of te plannen. Geef jezelf de uitdrukkelijke toestemming om te rusten, veel te slapen en even helemaal ‘uit’ te staan. Je centrale zenuwstelsel heeft tijd nodig om te kalmeren, en dat begint bij het wegnemen van de druk.
Die leuke baan loopt niet weg. Maar jouw gezondheid gaat nu écht even voor.
Heb jij hulp nodig met je herstel? Klik dan hier.
Het ga je goed,
Pim
Leave A Comment